Uitgelicht:
Advertentie:

Column

Spliertjes 
Vroeger, in een tijdperk ver voor Nintendo’s en smartphones, vermaakten mijn zus en ik ons in gevallen van verveling met het kijken door de spliertjes van onze ogen: we knepen onze ogen net niet helemaal dicht en tuurden door onze wimpers. Geconcentreerd bestudeerden we wat we om ons heen zagen en vertelden dat aan elkaar op onze geheel eigen wijze. Het woord spliertjes hadden we natuurlijk zelf gemaakt van spleetjes en kiertjes, maar dat realiseerden we ons pas toen onze vriendinnetjes het niet bleken te kennen.

"Voor deze column tuur ik net als vroeger weer door de spliertjes van mijn ogen en vertel over alles wat ik zie."


Spliertje gaat naar de noodslachting

25-11-2014


“ Als een dier na een ongeval uit dierwelzijnsoverwegingen niet meer levend naar een slachthuis kan worden vervoerd, komt het in aanmerking voor noodslachting. Dieren mogen binnen twee uren na het doden op de boerderij ongekoeld bij het slachthuis worden aangevoerd. Duurt de aanvoer langer dan 2 uren, dan moet het dier gekoeld worden vervoerd. De post mortem keuring van dieren die na noodslachting op het slachthuis worden aangevoerd, wordt door de NVWA uitgevoerd.”

Zo staat op de site van de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit omschreven wat noodslachting is en welke regels er bij noodslachting van toepassing zijn. Nu hebben we in Makkum ook een noodslachting die op donderdag en vrijdag geopend is. Dat wist Spliertje natuurlijk wel, maar ze ging er nooit naar toe.

Totdat steeds vaker lekker vlees, bijvoorbeeld op een buurtbarbecue, bij de noodslachting vandaan bleek te komen. En de vraag of er niet iets met dat vlees aan de hand kon zijn beantwoord werd met de bijdehante opmerking dat je bij de noodslachting zeker weet dat elk stuk vlees gekeurd is terwijl er bij andere slagerijen steekproeven gedaan worden… Regelmatig kwam de noodslachting nog even onder Spliertjes aandacht omdat er elke week een advertentie in de Makkumer Belboei verschijnt. Maar dat Spliertje nu toch eindelijk eens een keer zelf bij de noodslachting is gaan kijken komt omdat ze van dochterlief enige tijd geleden wegens grote drukte een krantenwijkje overnam en ook bij de noodslachting een exemplaar moest afleveren. Op die bezorgdag werd gewerkt aan het vullen van de vitrine, het zag er goed uit, dus thuisgekomen de advertentie in de Makkumer Belboei nog maar eens bestudeerd. En daarna samen met manlief voor het eerst naar de noodslachting. Het beviel prima, dus nu komt Spliertje er regelmatig. Voor het lekkere vlees, dat gewoon in een zakje en niet in allerlei blisters verpakt wordt en…. omdat ik mij er prima vermaak!

Bij de noodslachting komen veel mensen. De mannen zijn in de meerderheid. En de klanten kopen veel. Dat heeft deels te maken met de gelimiteerde openingstijden maar ook met persoonlijkheidskenmerken. In de tijd dat Spliertje daar tijdens het wachten eens even rustig de boel staat te observeren ziet ze ruwweg drie groepen klanten: de restauranthouders, het smalle beurs en/of groot gezin type en de kenners. Aan dit onderzoek kunnen geen rechten worden ontleend;) , het is maar hoe Spliertje denkt dat het is.

De restauranthouders (ze zijn er van allerhande nationaliteiten) lopen mee de koelcel in. Ze wijzen stukken vlees aan die ze willen hebben. Ze onderhandelen en ze kopen veel, heel veel. In deze slagerij zijn er normale plastic tassen maar ook plastic tassen ter grootte van een vuilniszak.

De smalle beurs en/of groot gezin types kopen ook veel. Ik stel me zo voor dat een en ander thuis nog over vele familieleden verdeeld wordt. Een stoer type (meestal man) rijdt even met de auto langs de noodslachting en haalt de hele bups op. Wat ik zelf ook jaren niet  had gegeten maar wat door deze klanten vaak besteld wordt zijn speklappen. Zelden te zien in de supermarkt maar hier wordt dit ouderwetse lapje vlees nog gewaardeerd.

De kenners zijn mensen die de stukken vlees die in de vitrine liggen herkennen. Zij vragen naar haaskarbonade als ze een schouderkarbonade zien liggen. Zij vragen om bieflappen van een bepaalde dikte.

Heerlijk om met je buit naar huis te gaan. Voor een klein prijsje het vriesvak vol en alle vleesliefhebbers in huize Spliertje blij! Benieuwd of ze bij de noodslachting ook wat aan de feestdagen doen. U hoort het in december van me.
 

Te veel met spliertjes

30-10-2014


Deze column verschijnt maandelijks onder de titel “Spliertjes”. Door onze ogen half dicht te knijpen en dan door onze wimpers te turen kregen mijn zus en ik een bijzondere blik op de zaken die ons omringden. We noemden dat “door spliertjes( spleetjes en kiertjes )kijken” De laatste tijd was echter bij deze zus het turen ongemerkt sterk toegenomen.

Spliertjeskind moest een oogmeting laten doen en omdat ik toch mee moest liet ik meteen ook maar mijn ogen meten. Ik had het idee dat mijn bril voor het autorijden wel aan vervanging toe was.
Spliertjeskind nam als eerste plaats achter de indrukwekkende apparatuur en na een uitgebreid onderzoek was de conclusie dat ze geen bril nodig had. Spliertje zelf nam daarna plaats achter de indrukwekkende apparatuur en na een uitgebreid onderzoek was de conclusie dat ik een bril nodig had die ik dagelijks moet gaan dragen…

Toegegeven: Ik zet het lettertype op mijn computer de laatste tijd graag wat groter…

Oké: de ondertitels op de televisie vind ik wel eens wat onduidelijker dan vroeger en steeds vaker tref je leeftijdsgenoten die de berichtjes op hun telefoon zonder leesbril niet meer kunnen lezen.

En ja, autorijden in het donker is niet mijn hobby, maar dat was het al nooit. Maar… toen we laatst in de auto een onbekende route reden viel het me op dat Spliertjeskind de borden eerder kon lezen dan ik.

Toch is het op zijn zachtst gezegd een hele onthulling als de opticien met de indrukwekkende apparatuur laat zien welke glazen bij mijn ogen passen…Blijkbaar gaat het heel geleidelijk maar ik ben de afgelopen jaren behoorlijk slechter gaan zien en die vermoeide ogen aan het eind van de dag zijn dus niet zo gek..

Het wordt een multifocale bril: zo een met een leesstukje en een stukje voor veraf.” Daar moet je wel aan wennen”, zegt de opticien. En ja ik weet nog dat mijn oma er een kreeg en de hele tijd struikelde over stoeprandjes.

De opticien heeft een zelfde soort bril als ik. We zijn even oud en hij vertelt dat hoewel hij beroepshalve weet dat 45 plussers minder gaan zien het toch gek was om het bij zichzelf te constateren. Het komt ook omdat wij met onze “afwijking” heel goed kunnen lezen zonder leesbril. Daar herken ik veel in. Een instinkertje dus. Ongemerkt is het begonnen dat je een dagje ouder wordt!

“Van binnen voel je je hetzelfde als je ouder wordt, het is alleen de buitenkant die verandert”, zei mijn oma vroeger altijd tegen ons. En ze voegde daar dan aan toe dat ze daar zelf tijdens een blik in de spiegel wel eens verbaasd over kon zijn. Die verbaasdheid ken ik inmiddels ook. En als je het zelf niet ziet wordt het je wel duidelijk doordat je merkt dat andere mensen je echt niet meer als jong iemand zien, maar als een “mevrouw”.

Ik pas een heleboel monturen. We maken een top drie die ik mee naar huis neem om de rest van het thuisfront om hun mening te vragen. Ze vinden allemaal een andere bril het mooiste staan! Daarna maak ik ( heel eigentijds) selfies met de verschillende brillen. Ik stuur ze naar een vriendinnengroepje op whatsapp. Zij hebben wel een duidelijke favoriet, maar de kleur van het montuur aan de zijkant vind ik niet mooi…

Vandaag ga ik weer naar de winkel. Seniorenuitje… op pad voor je brilmontuur. Het moet nog even wennen, maar wat zal het lekker zijn voor mijn ogen.