Uitgelicht:
Advertentie:

Column

Spliertjes 
Vroeger, in een tijdperk ver voor Nintendo’s en smartphones, vermaakten mijn zus en ik ons in gevallen van verveling met het kijken door de spliertjes van onze ogen: we knepen onze ogen net niet helemaal dicht en tuurden door onze wimpers. Geconcentreerd bestudeerden we wat we om ons heen zagen en vertelden dat aan elkaar op onze geheel eigen wijze. Het woord spliertjes hadden we natuurlijk zelf gemaakt van spleetjes en kiertjes, maar dat realiseerden we ons pas toen onze vriendinnetjes het niet bleken te kennen.

"Voor deze column tuur ik net als vroeger weer door de spliertjes van mijn ogen en vertel over alles wat ik zie."


Zuinigheid met vlijt....

27-2-2015


Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen en luizen als kamelen. Dit oude gezegde over zuinigheid geeft heel mooi de verschillende kanten van zuinigheid weer

Zuinig zijn is in. Kijk maar eens naar de verschillende programma’s die hier over gaan op televisie, de vele artikelen in tijdschriften over het onderwerp en de vele challenges die banken ons aanbieden. In zo’n challenge wordt je voor een bepaalde periode uitgedaagd om zaken zuiniger aan te pakken dan je gewend bent. Nu ben ik zelf best zuinig. En de laatste tijd denk ik wel eens: ouderwets zuinig. Want volgens mij is er ook bij de zuinigheid sprake van modes.

Zuinigheid ging vroeger hand in hand met ijver en deugd. Goed je best doen, het geld niet lichtzinnig uitgeven,degelijke spullen aanschaffen waar je lang mee deed dat soort zaken. En soms was zuinig doen ook best een beetje sneu.

Tegenwoordig is zuinig doen helemaal hip. Heb je iets nodig dan zoek je toch zeker op marktplaats en de gevraagde prijs betalen?, ben je betoeterd?, lekker afdingen!. Van steeds meer zaken wordt er vanuit gegaan dat we het zelf wel kunnen. Geen makelaar of adviseur nodig, we zetten zelf onze spullen dus ook ons huis op internet. De bereidheid om voor advies te betalen neemt heel snel af. De “echte” winkels hebben daar last van. In hoeveel winkels wordt niet advies ingewonnen over een bepaald artikel, waarna de klant vertrekt om erover “na te denken” wat in de praktijk betekent: het artikel op internet te bestellen.

Een bevriende winkelier verzuchtte eens: “Wanneer iemand na een uitgebreid advies dan wil gaan “nadenken”zeg ik voor de grap wel eens: Dit advies kost 150 euro. Schrikken ze toch even…Ik kan er in werkelijkheid natuurlijk niets aan doen, maar probeer ze zo duidelijk te maken dat ze welvakkennis willen, er niets voor willen betalen en dan ook nog het product ergens anders aan gaan schaffen…. En dan klagen als er weer eens een “leuk winkeltje”verdwijnt.”

Niks aan die Marktplaats was de ook teneur van een gesprek tussen oma’s dat ik kortgeleden opving.” Ik zou het liefst in de speelgoedwinkel wat uitkiezen, maar dan zeggen de kinderen: geef maar geld, dan zoeken we het zelf wel even op Marktplaats….” Er werd instemmend geknikt.” Ja en je cadeau is ook zo weer verkocht op Marktplaats.” Inderdaad heel wat anders dan lang met je spullen doen. Een wereld waar alles vervangbaar is.

Alleen een oom van in de tachtig heb ik de afgelopen jaren gewoon horen vertellen dat de verkoop van zijn huis en de aankoop van het nieuwe appartement allemaal via de makelaar ging want “handelen en afdingen dat kan ik niet”Je zult het tegenwoordig niet meer horen. Op de social media hoor je natuurlijk sowieso niet  wat mensen niet kunnen. De nepwereld die ons daar voorgeschoteld wordt, die opeenstapeling van persoonlijke successen schijnt trouwens voor veel mensen de laatste tijd ook de reden te zijn om facebook, twitter en dergelijke vaarwel te zeggen.

Want wat kan het irritant zijn, al die verhalen achter elkaar van mensen die bij een niet functionerend product meteen in contact treden met de klantenservice en meteen een nieuwe krultang of blikopener geregeld hebben..

We hebben allemaal genoeg, mensen hebben soms al stress van een teveel aan spullen. Misschien tijd voor een ander credo: dat van de tevredenheid.

                     Wie tevreden is met wat hij heeft, is de rijkste die er leeft
 

Decembersfeer in Makkum

20-12-2014


Het wil dit jaar niet echt lukken met de markten in Makkum. De jaarmarkt ging niet door wegens perikelen met het aanvragen van vergunningen. De kerstmarkt kwam er niet want er waren te weinig vrijwilligers. Een waarme winterjûn werd opgezet, maar die werd zonder kraampjes buiten ( er was hiervoor, drie keer raden, ja inderdaad, geen vergunning ) niet echt druk. En terwijl Spliertje achter haar computer zit te tikken raast er een storm om het huis en gaat de geplande winterfair bij Avondrust niet door wegens een weersverwachting met storm, hagel, onweer en windstoten.

Toch is het de meeste Makkumers weer gelukt om het huis in kerstsfeer te krijgen. De plaatselijke bloemisten zijn extra open. Er wordt alleen of in clubverband heerlijk gefröbeld met kerststukjes en kransen en eigenlijk klinkt opvallend vaak de boodschap dat het om de gezelligheid gaat. De kerstbomen lijken niet meer zo dringend elk jaar helemaal anders te moeten worden “gestyled”. Het mag allemaal wat gewoner.

Natuurlijk gaan we wel lekker eten en bij de voorbereidingen daarvoor horen ook Spliertjes bezoekjes aan de noodslachting. Spliertje schreef er al eerder over en ze kan haar hart ophalen want in de aanloop naar de kerstdagen is de noodslachting alle dagen ( behalve zondag) geopend.

Recent stond Spliertje weer eens te wachten in een drukke noodslachting. De week  daar voor was een beetje teleurstellend. Slechts één mevrouw voor Spliertje die alleen “het pakket” ( de vaste weekaanbieding) moest hebben. Maar deze week was het weer inspirerend als vanouds. Het begon met een duo dat Spliertje inschatte als een vader en dochter. De vader begon met bestellen en nam onder andere een ossenstaart mee, omdat, zo wisten wij nu ook, je daar zo fijn soep van kunt koken. Daarop bestelde dochterlief ook een ossenstaart. Zij ging ook soep koken en bestelde terloops ook nog rosbief.

“Hoeveel?”, vroeg de man achter de toonbank.” Eh ja, eh ja…” “ Zeg het maar “,klonk het weer.” Ik weet het eigenlijk niet, hoeveel is normaal?”.

“ NORMAAL? DAT HEBBEN WE HIER NIET”,  klonk het met een bulderende lach. En inderdaad wie gadeslaat wat er aan hoeveelheden doorgaat in deze zaak kan dat alleen maar beamen.” Ik doe wel anderhalf ons”, sprak de medewerker geruststellend,” het is  rauw en dus niet heel lang houdbaar, dat lijkt me de beste keus.” De vrouw was het er mee eens.

Daarna volgden enkele klanten die grote hoeveelheden bestelden. Links van Spliertje stond een overduidelijke nieuwkomer. Hij had zijn vriendin meegenomen. Bij elke bestelling die in een megazak meegenomen werd en  bij het “live’ hakken van bieflappen ( met enorme klappen op het hakblok) en zagen van hamburgers vochten een grinnikende lach en verbazing om voorrang op zijn gezicht.

Ondertussen beoefen je de schone kunst van het geduld hebben. En je weet onderhand dat mensen die meerdere van die diepvriestassen bij zich hebben niet alleen zelf een grote bestelling plaatsen. Die andere tassen zijn voor het vlees dat ze voor anderen mee gaan nemen. Je denkt dat er nog 1 persoon voor je is, maar in feite zijn dat er dus 4! Maar uiteindelijk ga je weer naar huis met een tas vol lekkers en een goed humeur.

Volgend jaar gaat Spliertje weer op stap in Makkum  en houdt ze u door deze column op de hoogte van het wel en wee dat haar opvalt. Fijne feestdagen en het allerbeste gewenst voor het nieuwe jaar!