Uitgelicht:
Advertentie:

Column

Spliertjes 
Vroeger, in een tijdperk ver voor Nintendo’s en smartphones, vermaakten mijn zus en ik ons in gevallen van verveling met het kijken door de spliertjes van onze ogen: we knepen onze ogen net niet helemaal dicht en tuurden door onze wimpers. Geconcentreerd bestudeerden we wat we om ons heen zagen en vertelden dat aan elkaar op onze geheel eigen wijze. Het woord spliertjes hadden we natuurlijk zelf gemaakt van spleetjes en kiertjes, maar dat realiseerden we ons pas toen onze vriendinnetjes het niet bleken te kennen.

"Voor deze column tuur ik net als vroeger weer door de spliertjes van mijn ogen en vertel over alles wat ik zie."


Koehool

5-7-2013


Vrienden van vrienden van familie hadden een boerderijtje gekocht . Omdat het boerderijtje volledig verbouwd werd en derhalve ontruimd moest worden reisden wij af naar het mij tot dan toe volledig onbekende Koehool. De vrienden hadden aangegeven dat alles wat nu nog in de boerderij stond óf de container in ging óf meegenomen mocht worden door de liefhebber. Volgens mijn moeder waren er enorm veel leuke spulletjes en mijn zus en ik stapten over onze schroom heen en vertrokken met haar naar Koehool.

Op weg naar Koehool passeerden wij het geboortehuis van mijn moeder. Ze wees ons op de weggetjes waarlangs onze grootvader naar zijn werk fietste. Veel meer herinneringen kwamen bij haar boven.  Door deze weilanden liep zij ruim zestig jaar geleden met haar twee broers en haar zusje wanneer ze achter de dijk gingen zwemmen. Als ze terugkwamen waren ze vaak zo koud dat ze in de tochtsloot achter de dijk sprongen om op te warmen. In de warme auto stemde ons dat melancholiek.
  
Flarden van andere verhalen kwamen tijdens het bekijken van het huis voorbij. Bij het passeren van een in elkaar gezakte muziekstander hoorden wij van een muzikante van het Fries Orkest die hier studeerde en bij de bedstee van het boertje waar zij de boerderij van had gekocht. Ondertussen liepen wij door een jaren zeventig decor met veel oranje gekleurde curiosa. Het was prachtig zomers weer en het was niet moeilijk om je voor te stellen dat de muzikante hier heerlijke weekenden en vakanties had beleefd.

Een rondje door het huis was een rondje geschiedenis. In de slaapkamer stond je letterlijk onder de pannen en getuigden achtergelaten voorwerpen van lang vervlogen modes. Maar ook van liefde voor de spullen. Ik hoorde al hoe er bij de muzikante thuis over was gesproken. Zullen we deze stoel weg doen? Hij past nergens meer bij.  Nee die kan wel mee naar het boerderijtje. En ik kon me helemaal het gevoel voorstellen van relaxed leven tussen spullen die best nóg een deukje mogen krijgen.

“Is er nog iets voor jullie bij?”, vroeg mijn moeder. Hoewel veel zaken bij mij prettige herinneringen aan mijn jaren zeventig kindertijd naar boven brachten was er niks voor mij bij. Met een lege kofferbak maar met een hoofdvol gedachten reden we terug langs de dijk. De schapen mochten hier vrij tussen de wildroosters  lopen . Net als met al die bovengekomen herinneringen en verhalen duurde het soms even voor ze aan de kant gingen.