Uitgelicht:
Advertentie:

Column

Spliertjes 
Vroeger, in een tijdperk ver voor Nintendo’s en smartphones, vermaakten mijn zus en ik ons in gevallen van verveling met het kijken door de spliertjes van onze ogen: we knepen onze ogen net niet helemaal dicht en tuurden door onze wimpers. Geconcentreerd bestudeerden we wat we om ons heen zagen en vertelden dat aan elkaar op onze geheel eigen wijze. Het woord spliertjes hadden we natuurlijk zelf gemaakt van spleetjes en kiertjes, maar dat realiseerden we ons pas toen onze vriendinnetjes het niet bleken te kennen.

"Voor deze column tuur ik net als vroeger weer door de spliertjes van mijn ogen en vertel over alles wat ik zie."


Verdwalen

14-8-2013


Tijdens een wandelend “rondje Makkum” in de vroege ochtend komen wij twee meisjes tegen. Het is heerlijk warm weer en de meisjes slepen een rubberbootje mee. Het valt hen niet op dat wij langslopen want ze zijn druk in gesprek en hebben dikke pret. Ze hebben de boot net uit het water getrokken en zijn nu op zoek naar een plek om weer te water te gaan. Van dit moment tussen de boottochtjes genieten ze volop, ze nemen er alle tijd voor en lachen de sprankelende lach van kleine meisjes. Zo vrolijk zijn ze, zo heerlijk aan het spelen… waarop het ene meisje verzucht: Hoe vaak hebben wij elkaar nu al verdwaald? Vier keer denkt ze. Haar vriendinnetje denkt dat het al vijf keer is want weet je nog wel dat… al kwetterend lopen ze buiten gehoorsafstand.

Het is geen angstig verdwalen. Dit is puur genieten.

In mijn jeugd ben ik één keer echt verdwaald. Tijdens een bezoekje aan opa en oma mochten wij een circusvoorstelling in hun wijk in Leeuwarden bezoeken. Opa bracht ons naar de tent en zou ons na afloop weer ophalen. De voorstelling was echter veel eerder afgelopen dan gepland. De tent ging open en mijn zusje en ik besloten zelf terug te lopen. Wij liepen precies zoals we gekomen waren. We hadden echter niet door dat we aan de andere kant uit de tent waren gelaten. We liepen in deze wijk, waar veel op elkaar leek, dus precies in spiegelbeeld. Na een tijdje hadden we natuurlijk wel door dat we VERDWAALD waren. Het mocht niet van mij, maar mijn jongere zusje besloot een paar oudere dames aan te spreken die net in hun auto stapten. Zij vroegen hoe wij heetten en meldden dat zij dan wisten waar wij moesten zijn!? Met buikpijn stapte ik in. De instructies van onze ouders luidden anders: nóóit bij vreemde mensen in de auto stappen. Maar deze dames brachten ons keurig naar de juiste flat en meldden daar lachend over de intercom dat ze twee verdwaalde zusjes hadden gevonden. Het bleken twee vriendinnen van onze oma te zijn. Wat heeft onze opa ons nog vaak geplaagd met het Verhaal van de Twee Verdwaalde Zusjes.

Tegenwoordig lijkt het verdwalen uit te sterven. Via Tom Tom, Google Maps, routeplanner en GPS op onze mobiel worden alle reisjes van te voren uitgestippeld en verdwalen wordt meteen gecorrigeerd. Keer om alstublieft. Indien mogelijk: keer om. Maar stiekem leveren tochtjes waarbij een foutje werd gemaakt bij het instellen van onze navigatie-apparatuur vaak een hele mooie ervaring op. Dus wanneer je een vrij uurtje hebt: keer eens een keertje niet om en kijk eens waar je uit komt.

Echte Makkumer

31-7-2013


Vrijdagmorgen keerden we van vakantie terug. Vrijdagavond stonden we in de feesttent op het kaatsveld. Een Echte Makkumer zorgt dat hij met de Merke in Makkum is, toch? 

Het begrip Echte Makkumer wordt regelmatig gebruikt, maar wat zijn nu precies de criteria waaraan de Echte Makkumer moet voldoen? Tijdens mijn nu al ruim 30-jarig verblijf in ons mooie dorpje ben ik daarover het volgende te weten gekomen:

Vele jaren aanwezigheid maken je nog niet een echte Makkumer. Voor het ”Echte Makkumerschap” moet je geboren zijn in Makkum uit Makkumer ouders.

Een echte Makkumer is door het gat van de Leugenbolle gegaan. In Makkum hebben we een speciale variant op het in vele plaatsen aanwezige leugenbankje. Bij de sluis is deze overdekte ontmoetingsplaats voor lokalen te vinden. Nu eens bevolkt door jeugd, dan weer door ouderen; afhankelijk van de tijd van de dag. In de Leugenbolle zit een soort raampje. Een baby kan er makkelijk doorheen. Een volwassene die niet al te dik is lukt het ook, maar het wordt al moeilijker. Tijdens de eerste Visserijdagen in 2003 was er een stellage opgebouwd in de Leugenbolle die de procedure van het doorwurmen vereenvoudigde. Aan de buitenkant van het gat stonden vele helpers als ware vroedvrouwen klaar om de wedergeboorte tot een goed einde te brengen. Tevens was een van metaal gefabriceerde rechthoek met precies dezelfde afmetingen als het gat aanwezig. Makkelijk voor twijfelaars. Voor de volwassen nieuwbakken Echte Makkumer was er een Beerenburgje. Onze nog jonge kinderen hadden we nog nooitdoor het gat getild. In 2003 hebben we van alle drie echte Makkumers gemaakt. Als ik het me goed herinner werden zij beloond met een ijsje.

Zelf heb ik de klim in 2003 niet gewaagd. Volgens de twee bovenstaande eisen ben ik dus nog steeds geen echte Makkumer... Want niet hier geboren en niet door het gat geklommen. Toch voel ik me er inmiddels wel één. Hoe het zo gekomen is?

Door jarenlang in Makkum te werken en deel te nemen aan het (drukke) verenigingsleven realiseer je je op een gegeven moment dat je heel wat inwoners kent. Sterker nog, er komt een moment dat dat ook door anderen tegen je wordt gezegd… Ongemerkt is er een band ontstaan. Zou het zo gaan als met mensen die uiteindelijk op hun hond gaan lijken? ( Een veronderstelling waar wij ons hier thuis of op een terras altijd enorm om kunnen vermaken). Al ben ik dan officieel geen Echte Makkumer, ik lijk er inmiddels verdomd veel op :)